تبليغاتX
آشیانه

                                                          دنیا

                           چنان دل كندم از دنيا

                                           كه شكلم شكل تنهاييست

                                               ببين مرگ  مرا در خود

                                                       كه مرگ من تماشاييست

مرا در اوج ميخواهی

تما شا كن تما شا كن

دروغين بودم از ديروز

مرا امروز حاشا كن

                 در اين دنيا كه حتی ابر

                          نمی گريد به حال ما

                                      همه ازمن گريزانند

                                                توهم بگذرازاين تنها

فقط اسمی به جا مانده

از انچه بودم وهستم

دلم چون دفترم خاليست

قلم خشكيده در دستم

          گره افتاده در كارم

                    به خود كرده گرفتارم

                          به جزءدر خود فرو رفتن

                                       چه راهی در پيش رو دارم

رفيقان يك به يك رفتند

مرا با خود رها كردند

همه خود درد من بودند

گمان كردم كه همدردند  

             شگفتا از عزيزانی

                        كه هم آواز من بودند

                                به سوی اوج ويرانی

                                          پل پرواز من بودند ....................       (اردلان سر افراز)

|+| نوشته شده در  دوشنبه 3 دی1386 ساعت 12:15 PM  توسط ماردين  |